Schamen voor een zwanger lichaam

positiekleding

Schamen voor een zwanger lichaam: het komt helaas nog heel erg vaak voor. Ook ik kreeg ermee te maken en besloot het van mij af te schrijven. Om mijzelf te helpen, maar ook andere zwangeren. Het artikel dat ik vandaag online zet, is er eentje uit 2017. Het stond destijds op mijn vorige blog en gelukkig heb ik het bewaard, want bij het herlezen van de woorden voelde ik een grote behoefte het weer de wereld in te gooien.

Inmiddels ben ik een zwangerschap verder, is het twee jaar later en ben ik heel wat zelfkennis en ervaringen rijker. Het raakt me om mijn eigen woorden te lezen, en toch is het fijn om die gigantische groei te zien. Enfin, bij dezen de blog. Hope you’ll like it (aan het einde heb ik nog een aankondiging).

2017:

Zo, nóóit verwacht dat ik dit artikel zou schrijven. Na het typen van de titel wist ik dan ook niet zo goed hoe of waar ik moest beginnen. Het staat er duidelijk: ik schaamde mij voor mijn zwangere lichaam. Dus, wel logisch waar ik het over ga hebben. Maar ik vind het een lastig onderwerp en ik geloof niet dat ik mij eerder zo kwetsbaar of open en bloot heb opgesteld. Wees dus een beetje lief voor me. 😉 Dank je wel.

schamen voor een zwanger lichaam
Hier was ik dus zwanger van Imme, het mooie meisje dat bovenaan dit artikel staat. <3

Bovenstaande fotocollage komt je wellicht bekend voor, ik gebruikte ‘m voor mijn meest recente zwangerschapsupdate (stond op mijn oude blog, is nu dus offline). De tekst die ik erbij zette: ‘Ik deed daarom speciaal voor jullie een make-upje op 😉 en sleepte Justin gisteren achter mijn camera en tadaaaa, hier is ‘ie dan!‘ Alsof ik er megatrots op ben. Ben ik inmiddels ook, maar niets is wat het lijkt.

Er moest een foto bij het artikel

Ik had het al helemaal bedacht: na het schrijven van de update zou er nu eindelijk een foto bij het artikel komen. Ik verschuilde mij steeds achter mijn woorden en liet niks van mijn lichaam zien. Door de vorige zwangerschap en ál het commentaar dat ik destijds heb mogen ontvangen was ik rete onzeker geworden over mijn zwangere lichaam. Deze zwangerschap is het iets minder (want ik krijg die opmerkingen maar zelden, thank god) maar waarom zou ik mijzelf publiekelijk vertonen? Op mijn blog nog wel, waar heel de wereld mij kan zien? Dan kan ik de opmerkingen binnen de kortste keren wel weer verwachten, dacht ik. Maar ik voelde toch een soort drang om het te doen, want ik vond het zo leuk om bij anderen ook die groei te zien.

De foto’s waren snel geschoten. Ik wierp er een vlugge blik op, want we hadden haast omdat we de babykamer meubels gingen uitkiezen, en op het eerste gezicht zag het er – in mijn ogen – goed uit. ‘Leuk!’ zei ik. Na een aantal uur waren we thuis en ik opende mijn SD-kaart. Ineens kreeg ik een naar gevoel bij de foto’s: enkel negatieve gedachten kwamen in mij op en ik wilde ze wissen. Er werden nieuwe foto’s geschoten maar die waren in mijn ogen nóg erger: ‘Laat maar!’.

Teleurstelling en schaamte

Verdrietig stapte ik de auto in om Faas te halen en onderweg kon ik geen woord uitbrengen. Waarom ben ik toch iedere keer zo van slag wanneer het om mijn lichaam gaat tijdens de zwangerschap? Met tranen in mijn ogen kwamen we aan bij mijn schoonouders en Justin zei tegen mij: ‘Schat, ik kan het nog 100 keer zeggen, maar het komt toch niet binnen: je ziet er goed uit. En nee, je bent niet superslank zoals al die socialmedia-figuren maar wat dan nog? Je bent prachtig en je bent het beeld van half Nederland dat zwanger is. Bewaar de foto’s, al is het alleen voor jezelf. Of nog beter: zet ze online, dat zou een grote stap zijn zodat je het hopelijk zelf ook gaat inzien.’

BAM. Die kwamen binnen. En hoewel ik vaak zijn goedbedoelde woorden direct ontkracht en wegwuif vond ik dat hij gelijk had. Potverdikke, ik heb gewoon een prachtige zwangere buik, waar ik een huis bied aan onze gezonde dochter die wij over enkele maanden mogen ontmoeten. Waarom schaam ik mij daar zo voor, verberg ik ‘m het liefst en in hemelsnaam… waarom voel ik daar überhaupt soms walging voor? Doe eens even normaal joh. Ik ga iedereen laten zien hoe ik eruit zie!

Ik weet dat er meer vrouwen met dit gevoel rondlopen. Zwanger zijn is een vrijbrief om te pas en te onpas opmerkingen van iedereen te krijgen over je uiterlijk. Het is verschrikkelijk – als ik uit eigen ervaring spreek – om dagelijks te horen ‘hoe dik’ je wel niet bent, of het er toch echt geen twee zijn of de verbazing dat de buik nu al zoooo groot is (alsof ze nog nooit zoiets hebben gezien). Zoals ik al zei heeft het mij tijdens mijn vorige zwangerschap echt zo onzeker gemaakt, dat ik me nu continu wil verstoppen.

Doodeng, maar ik doe het!

Wilde, want die tijd is voorbij. Ik ga nu alleen een sjaal dragen omdat het koud is, niet om mijn buik er achter te verschuilen. Ik ga alleen nog maar strakke jurkjes en truien dragen en pronken met mijn buik. Complimenten ga ik innen in plaats van wegwuiven. Als je zwanger bent moet je hiervan kunnen genieten in plaats van je te moeten verstoppen omdat anderen zo nodig van alles van je moeten vinden.

En nee, ik heb geen maatje 36. Ik had iets overgewicht toen ik zwanger raakte, maar ik was wel fit en gezond. Een zwangerschap maakt je niet lichter (in mijn geval ook niet met Hyperemesis Gravidarum 😉 ) en in mijn geval ook absoluut niet fitter, maar het is wat het is. Dat komt wel weer. Ik ben gelukkig. Gelukkig met mijn gezin, gelukkig dat wij ons gezin mogen verrijken met een dochter. Word ik daar nóg gelukkiger van als ik nu 10 kilo lichter had gewogen? Ik denk het niet.

Mag ik dan dit verhaal afsluiten door te zeggen dat ik een wereldvent heb? Hij weet het al hoor, dat ik zo over hem denk (niet dat jullie nu denken dat hij dit via mijn blog moet lezen) maar ik wilde het nog even zeggen. Zonder hem was mijn zelfvertrouwen (wat betreft mijn uiterlijk tijdens zwangerschap) nog steeds -1000, waren de foto’s niet online gekomen en hadden jullie deze blog nu niet gelezen.

Dus, mede (plussize) preggo’s: SHOW THEM WHAT YOU GOT! <3

Zo, dat was ‘m. Ik weet dat ik er destijds vele vrouwen mee heb geholpen. Het is mijn bestgelezen artikel van LifestyleLou destijds (8 jaar bloggen!) en tot de dag van vandaag krijg ik zo nu en dan reacties dat het indruk maakte en herkenning bood.

Dit zal dan ook zeker niet het laatste artikel blijven wat betreft body positivity + zwangerschap/moederschap. Ik vind het doodeng, maar ook voel ik dat ik hier iets mee moet doen. To be continued… (meer weten? volg mij alvast op Instagram!)

Share:

4 Reacties

  1. Naomi
    juni 30, 2019 / 17:12

    Zo enorm trots op jou!

    • admin
      Auteur
      juli 1, 2019 / 13:48

      En ik op JOU!

  2. Sara
    juli 1, 2019 / 12:10

    Ah mooi artikel en zo herkenbaar! En prachtige foto’s! Zelf was ik bijna 25kg aangekomen (misschien meer, gestopt met wegen op een gegeven moment). En ondanks zware misselijkheid en ziekenhuisopname daarvoor, kwam ik aan. Want ik had ondanks de misselijkheid en toen ik door medicijnen wel weer kon eten.. alleen maar zin in kaascroissaints, kaasbroodjes, pizza. Alles met gesmolten kaas! Doordat ik misselijk was tot week 26 en minder werkte, kreeg ik constant opmerkingen of berichtjes van: ‘wel fijn dat je niet veel aankomt’ of ‘oh had verwacht dat je buik kleiner was doordat je niet veel kan eten’. Vreselijk! Terwijl ik zelf heel trots was op mijn buikje en zwangerschap!

    • admin
      Auteur
      juli 1, 2019 / 13:48

      O Sara, zo herkenbaar! Inderdaad, ondanks misselijkheid wel hele rare (en vaak ongezonde) dingen eten. Hier nog nooit zo vaak Mc Donalds gegeten als in de zwangerschap van Imme, of een keer zelfs een broodje kebab. Dat MOEST ik toen hebben. Dat ik daarna altijd weer het grootste gedeelte uitspuugde, maakte mij niets uit. Uiteraard ook gezond gegeten, maar die ongezonde happen blijven hoe dan ook deels aan je lichaam hangen. Mensen hadden hier dus ook verwacht dat ik geen gram aankwam (was ook niet in de eerste helft van de zwangerschap), maar dat is dus niet waar. En weet je, dat moet geen zak uitmaken. Het is JOUW lichaam, JOUW zwangerschap. Anderen hebben hier NIETS over te zeggen. Maar het gebeurt… helaas. En doordat die opmerkingen continu worden gemaakt blijft zoiets ook standhouden, waardoor de zwangeren alleen maar onzekerder worden. Een rare wereld. Maar ik ga mij hier voor inzetten! *to be continued* haha 🙂 Bedankt voor je reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?