Het eerste trimester

eerste trimester

Als ik iets leuk vond om te schrijven tijdens mijn vorige zwangerschappen, dan waren het de zwangerschapsupdates. Ondanks dat ze vaak niet over rozengeur en maneschijn gingen, werden ze ook nog eens supergoed ontvangen (of misschien daardoor juist, haha). Zoals jullie weten ben ik zwanger van mijn derde kindje, al 17 weken, en dus wordt het weer tijd voor wat updates. We trappen af met het eerste trimester! 

ZWANGER? 

Maart en april waren hectische maanden: een doorstart met mijn eigen eenmanszaak, een gezin runnen en dan ook nog proberen alle sociale contacten in stand te houden (proberen, ja). Mijn cyclus dacht ik geen moment aan… totdat ik op een dag wat misselijk wakker werd. Iédere keer wanneer ik misselijk ben sinds de zwangerschap van Imme, moet ik terugdenken aan die tijd: pfff, wat voel ik me klote. Moet je nagaan dat ik dit máánden achter elkaar had? 

Nu had ik die gedachte dus ook, maar ik schrok: wanneer was eigenlijk mijn laatste menstruatie? Toevallig was Justin in de winkel, dus belde ik hem met de boodschap dat hij misschien maar even een testje moest meenemen. Bij thuiskomst bleek hij knalpositief, en ik had werkelijk geen idee hoelang ik al zwanger kon zijn. Uiteraard was deze zwangerschap gewenst en we zijn er allebei bij geweest (lol), maar we hadden het nu nog niet verwacht en we waren zó druk dat we er helemaal niet mee bezig waren.

De volgende dag kon ik al terecht bij de verloskundige en ik bleek ongeveer 7 weken zwanger. Naast die vlaag van misselijkheid voelde ik me prima, dus toen ik hoorde dat ik ‘al’ 7 weken was, sprong ik een gat in de lucht: bij Imme begon de extreme misselijkheid al met 5 weken. Dit was zo anders!

Kwaaltjes

Ik had gehoopt helemaal niet misselijk te zijn, maar dat feestje ging niet door: dagelijks nam de misselijkheid toe en ik heb veel gespuugd. Maar hey, vergeleken met de vorige zwangerschappen? Eitje! Ik was dan ook een blije-kotser (haha, bestaan die?). Ik was een soort pro geworden die tussen de bedrijven door discreet kon spugen. En dan weer door! Je kunt het misschien niet begrijpen, maar ik heb hier dus niet echt veel last van gehad. Misselijkheid kreeg ik door de dag heen onder controle door om de zoveel uur wat te eten; en dat móést dan ook. Ik kreeg enorme pijn in m’n maag en als ik er niet op reageerde werd ik dus naar en moest ik spugen.

Het enige waar ik wel veel ‘last’ van heb gehad is mijn energie. Ik kon om 17.00 uur wel slapen; je vergeet zo makkelijk hoe die vermoeidheid tijdens de vorige zwangerschappen is geweest, maar eenmaal weer zwanger weet je het précies weer. Niet gewoon moe, eerder gevalletje uitgewrongen vaatdoek en moeite hebben ook maar één lichaamsdeel te bewegen. Zonder grappen. Helaas voor mij: met twee rondlopende en -kruipende kindjes en een drukke business kon ik niet zomaar gaan liggen wanneer ik dat wilde. Resulteerde dat ik samen met de kinderen op bed ging liggen. Supergezellig voor mijn gezelschap (sorry schat).

Waar blijft de tijd?

Doordat ik mij zo goed voelde en zo druk was, vloog de tijd. Ook dit is weer iets wat ik niet kende. Bij Faas duurde het lang omdat alles spannend en nieuw was, bij Imme omdat ik de dagen – of: uren – aftelde door het ziek zijn. Iedere keer telde ik af naar nieuwe mijlpalen, wanneer mensen beloofde dat de misselijkheid over zou zijn (was er dus niet). Nu kon ik ondanks de kwaaltjes prima functioneren en daardoor vloog de tijd. Niet te doen! Voor ik het wist had ik de termijnecho, niet veel later kon het nieuws de wereld in.

En nu?

Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik door het redelijk onverwachte (maar heugelijke) nieuws, even moest wennen. Ik kon het vaak nog niet geloven en daardoor raakte ik ook weleens in paniek: Hoe moet dat straks? Hoe doe ik dat met mijn bedrijf? Ik móét iets goed op poten hebben voor mijn verlof, want ik wil niet daarna weer opnieuw beginnen. Ga zo maar door. Vrouwelijk brein kan dan zo lekker op hol slaan. 😉 Het enige waar Justin aan kon denken was de grote verbouwing in ons huis, en hoe er in hemelsnaam 3 maxi-cosi stoeltjes in onze auto moest passen. Hahahaha. Mannen, zo lekker praktisch. Hij vatte de koe wel direct bij de horens: mijn kantoor (babykamer to be) is inmiddels leeg gegetrokken, onze zolder is opengebroken en daar wordt momenteel een nieuw schot/inbouwkast gemaakt (handig hè, zo’n klusser in huis). Ons huis is een puinhoop en met mijn hormonen kan ik hier soms maar moeilijk mee omgaan; ik houd dan maar het doel voor ogen, en dat alles tegen week 35 wel klaar is. :’) 

Binnenkort zal ik jullie een update geven over de weken na het eerste trimester, met o.a. de gender reveal en de eerste aankopen. Wil je op de hoogte blijven van mijn zwangerschap? Volg me dan op Instagram: @milousmit.nl

Bedankt voor het lezen!

Share:

1 Reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?