Persoonlijke update

Persoonlijke update

Het werd weer eens tijd om in mijn toetsenbord te kruipen, en jullie bij te kletsen. Ik heb die behoefte al een tijdje, maar er kwam steeds iets tussen of ik kon mij er niet toe zetten. Nu wel! Ik waarschuw alvast: het is weer een lange blogpost geworden. Pak er alvast een kop thee en wat lekkers bij, want je bent wel even onderweg. 😉

De baby

Augustus 2019 kwam mijn laatste artikel online en toen was er nog geen baby. Of nou ja, niet in mijn armen, wel in de buik. Daarna bleef het dus heel lang stil. Degenen die mij op Instagram volgen (of privé kennen) hebben wel het een en ander meegekregen, zo niet: ik leg het straks allemaal uit.

De laatste weken van mijn zwangerschap verliepen rommelig. In week 28 steeg mijn bloeddruk en dit ontwikkelde zich later in (lichte) pre-eclampsie (zwangerschapsvergiftiging). Het plan was om opgenomen te worden met week 33, met als hoofddoel: rust tot de bevalling (ik zou waarschijnlijk met week 37 ingeleid worden, mijn waarden stegen namelijk best snel op het vroege termijn).

Uiteindelijk was het plan om met 38+1 weken ingeleid te worden. Alles stond thuis klaar, de spullen waren ingepakt, ik was net gedoucht en de benen waren geschoren (haha). Het leek net of ik op vakantie ging: ik was lichtgespannen en had er zin in.
Onder de douche moest ik stiekem nog een beetje lachen om mijzelf: gek dat ik zenuwachtig was voor het opnamemoment, terwijl het eigenlijk ieder moment kon gebeuren.

Het liep dan ook heel anders dan gepland: dat opnamemoment heb ik namelijk nooit gehaald. Nadat ik onder de douche vandaan kwam, en net 5 minuten in bed lag, braken mijn vliezen spontaan. Gezien mijn vorige bevallingen (met een duur van 2,5 uur en 5 uur) moest ik direct naar het ziekenhuis komen.

De eerste uren gebeurde er niet veel. Om 03.00 uur kreeg ik wat krampjes. Om 04.00 uur had ik 1 cm ontsluiting. Vervolgens belandde ik in een enorme weeënstorm (ik heb voor het eerst tijdens een bevalling dingen gezegd waar ik niet echt trots op ben) en om 05.10 uur beviel ik van een gezonde baby: Deen Jan – roepnaam Deen.

(Deen) Jan

Drie weken voor ik beviel van Deen, overleed mijn vader. (Ik kan dit nog steeds niet typen zonder keihard te janken.) Veel te vroeg, veel te bizar, veel te pijnlijk.

Mijn vader was al bijna een jaar ziek: longkanker. Ik heb hier amper iets over gedeeld (vond ik ook niet per se nodig), maar na een heftige eerste periode met veel behandelingen leek het daarna een halfjaar stabiel te zijn.

Tot 11 oktober: de dag dat ik te horen kreeg dat ik met 33 weken zwangerschap opgenomen moest worden tot de bevalling, werd mijn vader meegenomen met de ambulance.

Het ene na het andere slechte nieuws kwam binnen: de kanker was op één of andere manier toch uitgezaaid naar de hersenen en het zag er niet goed uit, helemaal niet goed zelfs. Na een paar dagen waren daar de woorden: ‘we kunnen niets meer voor u doen’.

Precies een week later is mijn vader overleden. Ik ben die week (en de weken daarna) bij mijn ouders geweest. De laatste dagen met mijn vader heb ik heel bewust en intens meegemaakt. Het was fijn om daar te zijn en heel bizar: mijn pre-eclampsie bleef stabiel. Ondanks de intense pijn en het verdriet, had ik daar wel een rust die goed was voor mijn zwangerschap.

11 oktober sloeg het noodlot toe. 11 november beviel ik van Deen Jan. De mooiste naam die we onze zoon konden geven: de naam van mijn vader (Jan). Mijn vader heeft mogen kiezen, en het geeft troost dat hij dát van onze baby wel heeft gekend.

Verdriet en geluk

De kraamweek was verdrietig. Ik hield me na het overlijden van mijn vader heel erg vast aan mijn bevalling: Deen Jan zou geboren worden, en met die naam verwachtte ik dat er een stukje van mijn vader terug zou komen. Of zo. Ik kan het niet helemaal uitleggen; mensen die rouw kennen van een vader of moeder zullen het wellicht begrijpen.

Dat gebeurde uiteraard niet. Mijn vader komt niet meer terug, nooit meer. En dat besef sloeg toen in als een bom. Er was dus enorm veel verdriet om mijn vader, maar ik genoot ook inténs van Deen. Het liep naast elkaar, echt heel erg bijzonder hoe dat kan. Ik heb mij dan ook nooit schuldig gevoeld als ik eventjes op die roze wolk zat en enorm genoot van mijn kleine hoopje baby. En andersom ook niet: als die wolk donkerder dan donker was, omdat ik zo’n verdriet had, terwijl er juist zo’n mooie baby voor me lag. Het mocht er allebei zijn.

Daar gingen we weer…

Toen Deen 9 dagen oud was (de eerste dag zonder kraamzorg!), kreeg hij koorts. Niet megahoog, dus we maakten ons in eerste instantie niet veel zorgen (misschien te warm ingepakt? – de kruiken mogen nu wel weg, etc.). Tot hij ’s middags suffer werd: toen gingen de alarmbellen rinkelen.

Ik ga niet te veel in detail treden, maar voor we het wisten zaten we in de volgende achtbaan: meningitis (hersenvliesontsteking). En dan moet je twee dagen op een kweekuitslag wachten, terwijl je baby ligt te vechten voor zijn leven. De eerste nacht was hij echt heel, héél ziek. Gelukkig knapte hij daarna snel op en werden onze vermoedens bevestigd: virale meningitis (de meest gunstige vorm die je kunt hebben, en in ons geval hield hij er – godzijdank – ook niets aan over).

De tekst gaat verder onder de Instagramfoto.

Waas

De rest van mijn verlof is een redelijke waas geweest. Als je mij vraagt hoe mijn verlof was, of wat ik allemaal heb gedaan? Kan ik je daar geen concreet antwoord op geven.

Verdriet – blijdschap – verdriet – blijdschap – verdriet – blijdschap. Dat is denk ik de beste manier hoe ik het kan omschrijven. Het is letterlijk vallen en opstaan. Maar opstaan doe ik zeker, en doorgaan eigenlijk ook altijd (moet wel, ik heb ook nog 3 kinderen, haha). Dat is ook wat mijn vader het liefste had gewild.

De decembermaand is compleet aan me voorbijgegaan. In januari kwam het besef nog eens keihard terug omdat toen alles ineens ‘normaal’ was (even geen bevallingen, ziekenhuisopnames of feestdagen meer). En dat was misschien wel de moeilijkste maand tot nu toe: iedereen was allang weer doorgegaan met het leven, maar ik stond redelijk stil. Stil in het verdriet, maar ook stil in de bubbel van mijn baby (wat heerlijk was!).

Ik heb geluk dat ik een aantal mensen om me heen heb gehad (en nog steeds heb!) die me er soms even doorheen moesten trekken, of die me weer aan het lachen maakte en leuke dingen met me ondernamen. Deze mensen zijn echt goud waard (diegenen weten dat ook <3).

De tekst gaat verder onder de Instagramfoto.

View this post on Instagram

2 uur voordat mijn vliezen braken, maakte ik een foto in deze spiegel. Je zag een klein stukje babybuik en een verdrietig gezicht. Ik brak. Een maand lang was ik niet thuis geweest, maar bij mijn ouders. Nu was ik weer voor het eerst in Deens kamertje. . De zwangerschapsvergiftiging maakte dat ik rust nodig had en eigenlijk 3 (!) weken in het ziekenhuis moest liggen. Ik wilde het toch thuis nog proberen, en dat mocht. Precies diezelfde dag werd mijn vader meegenomen met de ambulance: uitzaaiingen in de hersenen. Een week later overleed hij. 💔 . In plaats van het ziekenhuis, heb ik – ondanks het intense verdriet – rust gepakt bij mijn ouders. Het moest. En het was fijn om bij mijn vader te kunnen zijn, tijdens zijn laatste dagen. Ook was het fijn om al die tijd met mijn moeder te zijn. Ik miste de kindjes en Justin enorm, maar ik zag ze elke dag. En het was goed zo. Dat vonden we allebei. Dit was wat moest gebeuren. 💛 . Toen ik na een maand dus weer in die babykamer was, begon ik heel lelijk te janken. Mijn vader heeft (naast foto’s) de babykamer nooit gezien. De zwangerschap liep zo goed, ik deed ‘m zowat ‘naast’ mijn leven. En dus had de babykamer niet zo’n hoge prioriteit. Wat had ik spijt op die avond, dat ik ‘m niet ‘gewoon’ even had laten zien aan mijn vader, toen alles nog ‘gewoon’ was. . Nu, 2,5 maand later, sta ik hier weer. Met gezonde Deen Jan in mijn armen. Weer zo’n foto. Maar wat had ik graag gewild dat opa Jan hier bij kon zijn. 🌙

A post shared by Milou (@milousmit.nl) on

De kriebels kwamen weer

Dat ik aan het begin van mijn verlof stond toen mijn vader overleed, is mijn geluk geweest (al dacht ik daar niet altijd zo over). Ik had weken zonder enige verplichting in het vooruitzicht, en kon rouwen op mijn eigen tempo. Dat was een ‘fijn’ gevoel.

Ik nam een pauze van mijn Instagramaccount: het was soms namelijk wat confronterend. Ik, in mijn rouw en met pasgeboren baby, stilstaand. Voor mijn gevoel ging ‘iedereen’ als een speer met zijn/haar carrière en het ‘gewone’ leven. Ik hoefde het allemaal even niet te zien.

Eind januari kwam weer wat onrust; het gevoel weer wat te willen doen online. Langzaamaan mijn gezicht weer te laten zien en lekker bezig te zijn met iets anders dan 24/7 moederen en rouwen om mijn vader. En dus richtte ik – samen met een vriendin – Kinderboekenblog op (lees daar maar hoe/wat/waarom, deze blogpost is al zo lang hahaha), en begon achter de schermen alles weer op z’n plek te vallen.

Officieel begin ik 2 maart weer met werken, maar stiekem heb ik al wat opdrachten gedaan en ben ik achter de schermen flink bezig om mijn doelen en visie weer helder te krijgen. Ik moet zeggen dat het al redelijk goed gelukt is! Ik heb mooie nieuwe plannen, en een duidelijke richting voor mijn bedrijf gekozen. Hier zal ik binnenkort meer over vertellen. 🙂

Het gaat best goed

Tot zover mijn persoonlijke update! Ik moet zeggen dat het over het algemeen best goed met me gaat. Met de kinderen gaat alles goed (Faas gaat binnenkort naar de basisschool!), ik heb lieve mensen om mij heen en van mijn nieuwe plannen voor mijn bedrijf krijg ik veel positieve energie! Ik voel het vlammetje weer dat ik voorheen ook voelde, en daar ben ik heel blij mee.

Ik realiseer me dat deze blogpost misschien wat zwaar over kan komen, maar er is nogal wat gebeurd zoals je kunt lezen én dit is ook hoe rouwen echt is. Een ouder verliezen heeft een compleet andere dimensie dan bijvoorbeeld een opa of oma. Logisch, maar ik had geen idee. En ik wil hier niet te luchtig over doen, want er wordt al zo weinig over gesproken in het algemeen. Dus ik wil het graag bespreekbaar maken zonder zielig gevonden te worden, of medelijden op te wekken. Maar ik wil wel dat het er mag zijn, en dat mensen ervan kunnen leren of zich erin kunnen herkennen. Rouwen is al eenzaam en klote genoeg.

Bedankt voor het lezen, tot snel!

Liefs.

Share:

4 Reacties

  1. Caro
    februari 23, 2020 / 12:04

    Wat heb je dat mooi verwoord! Proficiat met de geboorte van Deen Jan. Veel sterkte met het verlies van je vader. Ik lees met plezier weer mee!

  2. Anita Timmermans
    februari 23, 2020 / 13:26

    Wat een prachtig mens ben jij toch !! Succes en doe de groeten aan je moeder

  3. Nynke
    februari 24, 2020 / 22:06

    Ontzettend heftig! En helaas herken ik veel…. Maar je hebt het mooi verwoord! 💖

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?