Eén keer

Eén keer

11 oktober stortte onze wereld in. 22 oktober overleed mijn vader. 11 november werd Deen geboren. We waren er bijna.

Mijn vader had uitgezaaide longkanker. En ik heb niet heel veel over zijn ziekte gesproken, maar het is geen geheim (we stonden pas ook met een prachtig, paginagroot artikel in de krant). Hij is niet heel lang ziek geweest, of in ieder geval: zolang als we het wisten. 11 maanden in totaal.

Toen ik in april 2019 erachter kwam dat ik zwanger was van Deen, zaten de eerste reeks behandelingen er voor mijn vader op. Daarna kreeg hij redelijk positief nieuws en wij daardoor weer wat meer hoop. Helemaal beter zou hij niet meer worden, maar met een prognose van 4 maanden tot 6 jaar kun je niet veel. Die 4 maanden, en een beetje meer, had hij in ieder geval overleefd.

Wat ik nooit had verwacht, is dat hij het niet zou redden tot de geboorte van onze zoon. Zelfs tot een paar dagen voor zijn overlijden had ik nog hoop en leek het mij onwaarschijnlijk dat het zó snel zou gaan. Maar het ging zo snel. En voor ik het wist, nam ik afscheid van mijn vader met Deen in mijn buik, in plaats van in mijn armen.

En ondanks dat ik dankbaar ben voor alle liefde die mijn vader ons – mijn familie en gezin – heeft gegeven, maakt het me nog steeds intens verdrietig. Boos ook.
Steeds vaker kijk ik naar mijn lieve baby en dan kan ik het gewoon niet begrijpen. En ik weet het, dat noemen ze nou rouw.

Zijn mollige beentjes, zijn kleine teentjes, die grote ogen en bovenal: de allerliefste lach.

Kon hij het maar één keer zien. Eén keer maar.

Het hoeft echt niet lang. Maar ik wil gewoon zo graag zien hoe trots hij op hem zou zijn, hoe gezellig ze het samen zouden hebben en dat hij zou zien dat ze zo onwijs veel op elkaar lijken. Deen zou hem dan zijn allergrootste glimlach geven.

Gewoon, één keertje.

Fijne vaderdag, pap!

Liefs,
Milou

Delen:

1 Reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?