Een halfjaar verder

Een halfjaar verder

Vandaag zijn we precies een halfjaar verder. Een halfjaar nadat mijn vader overleed. Aan de ene kant lijkt het als de dag van gisteren, anderzijds lijkt zijn overlijden te zijn gebeurd in een compleet ander leven (wat op zich ook wel zo is, aangezien mijn gezin van samenstelling is veranderd).

Ondanks dat ik niet heel veel privé deel, vind ik het toch fijn om zo nu en dan wat van mij af te schrijven. Want het is me wat, rouwen. Het neemt nog altijd een groot deel van mij in beslag en het houdt me iedere dag bezig. Terwijl iedereen nu gefocust is op de coronacrisis, ben ik vaak nog ergens anders met mijn hoofd. En dat is oké.

Het is bijzonder om te zien hoe het leven doorgaat. En we gaan zelf ook door, dat is wat mijn vader het allerliefste wilde. We hebben ook geen andere keuze. Zo beviel ik drie weken na zijn overlijden van Deen, gingen we vervolgens volle bak de feestdagen in, startte ik in maart weer met mijn bedrijf en belandden we vervolgens in een crisis. O ja, en in die tijd probeer ik hier een gezin draaiende te houden. We worden in ieder geval goed beziggehouden. 😉

Er is alleen ook nog steeds veel verdriet. En ik ben iemand die dat best wel uit (waarschijnlijk nog versterkt door de hormonen, maar toch. Ik ben niet vies van een potje lelijk janken.). Waar ik nog steeds veel moeite mee heb is dat heel vaak het verdriet op onverwachte momenten komt. Op de momenten dat ik hem mis. En die momenten zijn er vaak:

Pap,
☆ Ik mis je naast mama.
☆ Ik mis je in ons gezin.
☆ Ik mis je op je stoel; kopje koffie en een krantje erbij.
☆ Ik mis dat ik je niet kon bellen na de geboorte van Deen.
☆ Ik mis dat je nooit je tweede kleinzoon vast hebt kunnen houden.
☆ Ik mis dat je er niet was in mijn kraamweek. (Wat zou je trots zijn geweest, iedere dag even langskomen.)
☆ Ik mis je gekke uitspraken (tropische vissen, O men).
☆ Ik mis de fijne gesprekken, je interesse in alles en adviezen daarbij.
☆ Ik mis dat ik je niet kan laten zien dat er weer wat klusprojecten zijn afgerond.
☆ Ik mis je tijdens de feestdagen.
☆ Ik mis je na de feestdagen.
☆ Ik mis het om te laten zien hoe groot Faas en Imme worden.
☆ Ik mis je als ik naar Deen kijk. Hij lijkt op je.
☆ Ik mis je als ik buiten een rondje loop en me realiseer dat ik jou niet meer tegen kan komen met de honden.
☆ Ik mis je wanneer we ieder weekend weer even langskomen.
☆ Ik mis je sokken in je slippers (haha).
☆ Ik mis je gekke bergschoenen en je petjes.
☆ Ik mis je tijdens onze verjaardagen.
☆ Ik mis dat je vaak niet op tijd kwam op afspraken.
☆ Ik mis je maniertjes, en het er gewoon zijn.
☆ Ik mis je wanneer ik naar BLØF luister.
☆ Ik mis je wanneer ik langs jullie tuin loop, en ik je niet meer in de tuin zie kuieren, zoals je dat altijd deed (zeker wanneer het zonnetje weer begon te schijnen).
☆ Ik mis je droge WhatsAppjes (‘Ok’ of: ‘Hé Loetje’).
☆ Ik mis dat ik niet honderden foto’s van mijn kinderen naar je toe kan sturen.
☆ Ik mis je wanneer er een stomme folder over zonnepanelen binnenkomt en ik je niet om advies kan vragen.
☆ Ik mis het dat je niet meer in de jacuzzi kunt zitten met je kleinkinderen.
☆ Ik mis dat ik je niks meer van mijn successen kan laten zien.
☆ Ik mis je tijdens de spontane etentjes.
☆ Ik mis je bij familiegelegenheden.
☆ Ik mis je als ik een motorrijder zie.
☆ Ik mis het dat je nooit meer een ijsje kunt halen met de kinderen.
☆ Ik mis het om samen op vakantie te gaan.
☆ Ik mis het om samen rare nieuwsberichten te bespreken.
☆ Ik mis je in alles, en eigenlijk nog veel meer.

Sorry, als je het niet droog kon houden. Kon ik ook niet.

Liefs,

Milou

Delen:

5 Reacties

  1. april 22, 2020 / 11:10

    Mascara op mijn kin. Was het waard.. prachtige woorden Milou. Je weet het elke keer zo mooi te verwoorden

  2. Denise
    april 22, 2020 / 15:41

    Prachtige woorden die mij zeker raken. Zo voel ik het ook, bijna 6 jaar geleden stierf mijn vader op 58 jarige leeftijd en ik mis hem nog elke dag. Rouwen is pittig en je moet het eigenlijk alleen doen. Iedereen rouwt op zijn/haar manier. Neem je tijd. Helemaal zal het verdriet nooit verdwijnen, hij hoort nou eenmaal bij je. Mooi dat je hem terugziet in je jongste zoon, dat heb in met mijn jongste dochter. Dat vind ik zo fijn om te zien..

  3. Rianne Verbogt
    april 22, 2020 / 22:54

    Wat een mooie woorden Milou. Ik wens jou en je familie heel veel sterkte toe!
    Lieve groetjes, Rianne, van ‘t Strandplevier.

  4. Lenny Langenberg
    april 23, 2020 / 23:29

    Lieve Milou
    Rouwen gaat nooit over
    Waneer je zoveel van n ouder hou
    Je blijft je ouders altijd bij elkaar zien
    Want zo hebt je ze altijd heel jou leven al gezien ❤❤
    En ja je blijft m in alles missen
    Als je zoveel dingen samen deed
    En je hebt daar door ook zoveel mooie herinneringen fantastisch geweldig hou ze vast
    T zijn ook zoveel kleine dingen
    Waar je hem in terug ziet ❤🍀👍🌞☕🌈😂😢🤔😭😀
    Hou t vast en geniet ervan ook al mis je hem enorm
    Heel veel sterkte
    En geniet van de knuffels van je kids 😍😉😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?