Dag lieve Liz

Dag lieve Liz

Degenen die mij op Instagram volgen hebben het waarschijnlijk al meegekregen: Liz is vrijdag overleden. En ondanks dat ik op dit blog niet echt veel over de katten praat, is het wel een groot onderdeel van mijn leven. Op LifestyleLou kregen de katten zelfs eigen artikelen, dus het voelde voor mij goed om ook nog wat over Liz te vertellen in een blogpost.

12 januari 2014 werd ze samen met haar zusje Cato geboren. Ik had de eerste keuze in het nestje en ik wist precies welk kitten ik wilde hebben: degene die gelijk naar mij toekwam. Het poppetje. Ze was zo lief en mooi. Over de naam was ik snel uit, het moest Liz worden. Dan had ik Lush, Lieve en Liz.

In eerste instantie zou ze alleen komen, maar haar zusje kwam uiteindelijk ook mee naar huis. En die verbrak de L-regel, hahaha. Cato, ook wel Toettiebol, was een cadeautje. Ze was onafscheidelijk van haar zusje vanaf dag 1 dat ze bij mij waren.

Al snel bleek dat Liz een onwijze kroelbeer was. Ik weet nog zó goed dat ze de eerste ochtend in mijn nek kwam liggen om te knuffelen. Dat herkende ik echt niet van mijn andere kittens. Als er iemand aanhankelijk was, dan was zij het (tot irritant aan toe soms). Ze is altijd blijven kroelen, zelfs tot het allerlaatste moment.

Maar Liz had pech. Na twee onbezorgde jaren vond ik de eerste bloedplekken in het vloerkleed bij de bank: Liz had een blaasontsteking. En niet alleen een blaasontsteking bleek na een paar dagen, haar blaas zat vol met gemene calciumoxalaat blaasgruis. Een operatie volgde.

De afgelopen jaren gingen op en af. Er volgde nog meer operaties, en om de vier maanden (ongeveer) zat ik met haar bij de dierenarts. Streng dieet, anti-bioticum, ontstekingsremmers, pijnstillers. Het werd een standaardritueel. De laatste tijd heb ik Liz ook een onderhoudsdosis gegeven, waar ze redelijk goed op functioneerde.

Ik wist dat Liz niet oud zou worden. Ze konden niet eindeloos blijven opereren en aangezien Liz het gruis bleef ontwikkelen ondanks het strenge dieet, wist ik op een gegeven moment niet meer waar ik goed aan zou doen. Aangezien de klachten vier jaar geleden zijn begonnen, dachten wij dat het voornamelijk ontstond door stress van de kinderen. Het was voor ons een optelsom, maar volgens de dierenarts was dit maar een kleine factor die mee kon spelen.

En net toen we de stap hadden genomen om toch een rustiger huisje voor Liz te zoeken, ging het slechter met haar. Ze begon zich nu ook kaal te plukken, in haar buik te bijten en ging helemaal niet meer op de kattenbak. Ik maakte alles ‘met liefde’ schoon, omdat ik wist dat ze het niet expres deed. Maar vervelend was het wel, voor beiden. Zij had pijn, ik een vies boxkleed (en nog heel veel meer…).

Toen ik vrijdag naar de dierenarts ging had ik niet verwacht dat het echt zover zou komen. Maar toen ze onderzocht werd bleek het foute boel te zijn in de buik. Ze kon niet meer geholpen worden, en dus moest ik een beslissing maken die ik eigenlijk niet wilde maken. Ik moest mijn meisje laten gaan…

Nu ik dit typ zit ik weer een potje schaamteloos te janken. Ik weet dat er mensen zijn die denken dat het ‘maar een kat was’, maar degenen die mij kennen weten dat die katten nog steeds mijn kindjes zijn. Een enorm belangrijk onderdeel van mijn leven.

Ze keek me de hele tijd aan voordat ze ging slapen. En ondanks dat ik me een moordenaar voelde weet ik nu: ik heb er goed aan gedaan. Ik kon hier niets aan doen. Liz had pech. Heel erg veel pech. En dat is zo verdrietig, dat gunde ik haar echt niet. Ze heeft een fijn leven bij ons gehad, maar ze heeft helaas veel te jong moeten sterven.

Om dit artikel wat luchtiger af te sluiten, ben ik mijn Photobucket weer ingedoken om de mooiste plaatjes van m’n kroelbeer op te zoeken.

Dit was het moment dat ik Liz had uitgezocht! De knapste van het stel.
Mini Liz
Ooo, dit was echt een van mijn lievelingsfoto’s. Ik kon niet wachten om haar op te mogen halen!
De allereerste foto bij mij thuis! De gezusters lilac.
De foto waar ik het net over had: de allereerste ochtend kwam ze zo bij mij kroelen.
Ik kwam heel vaak gewoon niet van d’r af, hahaha.
Mini!
Niet lang na hun komst ontmoette ik Justin. En Liz was, samen met mij, dolverliefd op hem.
Katten en dozen.
Ze was zo bezorgd toen haar zusje net gesteriliseerd was.
Hier waren de rollen omgedraaid en was Liz net geopereerd.
De bazen van de krabpaal.
Steeds een beetje groter.
De eerste verjaardag! Voor allebei een kaarsje in een taartje, haha.
Kitten – 1 jaar. Wat een verschil!
Liefste Liz.
Ze groeide goed, zoals je kunt zien. Vooral na die sterilisatie. Iets te goed, zeg maar.
Vloerkleed is natuurlijk heel eng. (Dit was het vloerkleed dat ik ook kon weggooien na de vondst van de eerste bloedplekken.)
Levensgenieter, hahaha.
Altijd bij me. Altijd kroelen.
En heel vaak met haar zusje.
Modelletjes. (Zullen we ook even een momentje nemen voor dit stijlvolle huis? Geen idee van wie dit was. HAHA)
Poppetje.
Ze kwam ook vaak mijn foto’s verstoren voor de blog, haha.
Ze was zo mooi.
Dag liefste, allerliefst Liz.

Liefs,
Milou

Share:

3 Reacties

  1. juli 1, 2020 / 10:41

    Aaah die mooie Liz<3. Wat een heerlijke foto's om terug te gaan in de tijd! En wat zijn het toch mooie katten, om jaloers op te worden, haha.
    Het is sneu maar zoals je zelf zegt misschien wel beter. Sterkte Milou!

    • Milou
      Auteur
      juli 1, 2020 / 19:43

      Ja hè, was echt een mooie tijd. <3

  2. Denise
    juli 5, 2020 / 10:58

    Lieve milou,

    Goed dat je er een artikel over hebt geschreven.
    Huisdieren betekenen voor mij ook ontzettend veel en ik denk dat mijn hartje gebroken zal zijn als ik mijn lieve hondje ooit zou moeten laten gaan..
    Wat een prachtige foto’s van Liz! Koester die herinneringen.
    Heel veel sterkte gewenst de komende tijd😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?