fbpx

1,5 jaar later

1,5 jaar later

Vorige week – donderdag 22 april – was het 1,5 jaar geleden dat mijn vader overleed. Ik heb eerder over het overlijden geschreven (na een halfjaar bijvoorbeeld) en ook nu voelde ik weer dat ik wat gevoelens en hersenspinsels op papier wilde zetten.

Voor mijzelf, om mijn gevoelens wat kwijt te kunnen, maar ook zeker voor anderen. In de hoop dat iemand anders er herkenning in vindt. Als ik zelf íéts fijn vind in deze rotsituatie, dan is het herkenning vinden in rouwen om iemand die heel dichtbij je stond. Het gevoel dat je niet gek geworden bent, zeg maar. 😉

1,5 jaar geleden, pap. 1,5 jaar.

Lekker cliché, maar ja: de tijd vliegt. Ik vind 1,5 jaar ineens enorm lang klinken. Voor mijn gevoel is het allemaal nog steeds super ‘vers’, alsof hij pas is overleden. Alsof ik nog steeds degene ben die sindskort aan het rouwen is om haar dode vader. Maar nee, het is alweer 1,5 jaar.

In die tijd heb ik geleerd:

  • Dat iedereen rouwt op zijn of haar eigen manier. En dat rouwen daardoor best eenzaam is. Het intense gevoel dat ik ervaar, ervaart mijn partner weer heel anders. Net als mijn moeder en zusjes. Mijn verdriet is van mij, en dat vind ik nog steeds erg lastig. Dat niemand écht zal begrijpen wat ik voel.
  • Daarop inhakend: ik heb geleerd dat er daadwerkelijk hele lieve mensen in mijn leven zijn die enorm hun best doen om het enigszins te begrijpen. Omdat ze zelf ook een ouder hebben verloren, of niet, maar dan wel een fijn inlevingsvermogen hebben. Ik ben het afgelopen jaar heel dicht gegroeid naar bepaalde mensen waarvan ik weet dat het altijd kan, even over mijn vader praten. Dat hij dan weer een beetje levend gehouden wordt, en hij niet vergeten wordt.
  • Dat sommigen ook wat meer afstand van mij hebben genomen. En dat is oké. Ik ben ervan overtuigd dat je mensen ontmoet om een reden. De periode waarin dat is, heeft zo moeten zijn. Als het eindigt of verwaterd, net zo. Rouw is lastig, en als ik dit niet zelf had meegemaakt, had ik het misschien ook moeilijk gevonden om ermee om te gaan voor iemand anders. Maar dat weet ik niet.
  • Ik wist het al: maar ik ben enorm slecht in afscheid nemen of dingen afsluiten. Het afgelopen jaar is dat weer gebleken. Waar sommigen al 10 stappen verder zijn, blijf ik hangen en kan ik mij nog niet openstellen voor nieuwe/andere situaties. Lastig, maar ook hierin bepaalt iedereen zijn/haar eigen tempo natuurlijk.
  • Dat het gemis alleen maar erger wordt. Ik kan enorm verdrietig worden als ik terugdenk aan het moment dat mijn vader overleed, en hoe klein de kinderen waren. Dat Deen er toen überhaupt nog niet was. Onze kinderen zijn enorm gegroeid en hij heeft alles moeiten missen. Dat gevoel is echt heel erg kut.
    Net als bij andere grote gebeurtenissen in je leven. Zo zei ik twee weken geleden tegen Justin dat mijn vader sowieso de eerste dag na aanschaf van de caravan op de stoep had gestaan. (Om maar een voorbeeldje te noemen.) Of zelfs mee had uitgezocht, om ‘m vervolgens samen met Justin op te halen. Maar dat is niet meer. En dat zijn de zure momenten waarop ik hem enorm mis en waar ook geen vervanging voor is. Het is gewoon leeg en anders.
  • Dat de mooie herinneringen me helpen om de pijn te verzachten. Steeds vaker komen er nieuwe herinneringen naar boven, of wordt er wat over mijn vader verteld wat ik was vergeten of zelfs nog niet wist. En die verhalen geven me steun. Laten me lachen, huilen en maken me trots.
  • Dat het vinden van ‘nieuw’ beeldmateriaal – verstopt in een oude map op mijn computer, of mijn oude Instagramaccount – echt GOUD is. Weer even z’n stem horen, of net weer een andere foto zien die ik heel lang niet gezien had. Zo fijn.
  • Dat ik ruimte in mijn hoofd mis voor dingen die ooit zo vanzelfsprekend waren. Ik was vroeger spontaner, socialer en misschien zelfs punctueler. Maar het lukt me niet meer. Niet altijd. Ik sla dingen niet op, en soms gaan er dagen/weken voorbij zonder dat ik vriendinnen heb gesproken. Het is me dan compleet ontschoten. Niet omdat ik ze niet aardig vind, maar omdat er geen ruimte is. Klinkt egoïstisch, maar ik denk dat mensen die een dierbare zijn verloren van dichtbij, dit wellicht herkennen. Dit vind ik zelf wel echt vervelend en hoop dat dit op een gegeven moment wat beter gaat worden.
  • Dat m’n hart gebroken is. Letterlijk gebroken. Ik voel nog steeds met regelmaat echt een scheurende pijn, een uitgehold gevoel. En ja, het hele rauwe is er wel af, maar het verdriet blijft. Net als de besefmomenten – die heel random uit de lucht komen vallen – dat hij écht dood is, terwijl ik het al lang weet. De momenten dat je lichaam je voor de gek houdt, en je het weer voelt alsof je het voor het eerst meemaakt. Dat je hersenen een loopje met je nemen omdat je stiekem nog hoop hebt ‘m ooit nog te zien, levend. Om er vervolgens achter te komen dat dat absurde gedachten zijn. Want de dood is definitief, en mijn vader komt niet meer terug. (En nee, ik kan ook niet met hem videobellen vanaf de maan zoals Faas vandaag aan me vroeg. 😭❣️)
  • Last but not least: dat ik op hem lijk. Dat ik me steeds meer in hem herken. Dat ik steeds beter begrijp waarom hij bepaalde dingen altijd zei of bepaalde keuzes maakte. Afgelopen jaar was zwaar, en ik ben niet heel blij met hoe het gelopen is (bijvoorbeeld dat ik enorm heb gevlucht in mijn werk), maar ik ben positief gebleven. De directe kant in mij is nog sterker naar boven gekomen: ik accepteer geen bullshit of excuses meer (van mijzelf en anderen niet), en ik kijk altijd naar wat wél mogelijk is als het niet lukt. Ik loop een tandje harder als ik iets wil bereiken. En dat heeft ervoor gezorgd dat heel veel dingen ook wél goed zijn gegaan het afgelopen jaar. Daar ben ik trots op, en ik hoop hij ook.
  • Nog één dan: dat ik nog steeds niet weet wat ‘doorgaan’ nu precies is.
  • Oké aller- aller- allerlaatste: dat ik gewoon over mijn vader mag schrijven wat ik wil, wanneer ik dat wil. Ik ben soms nog bang wat anderen ervan zullen denken. Dat ze het stom vinden, of dat ze me een aansteller vinden. Of dat mensen liever niet hebben dat ik zulke dingen in de wereldwijde web gooi, omdat mijn vader er niks meer over te zeggen heeft. Maar ik vind dat ik dat zelf mag bepalen. Wat ik schrijf zijn mijn gevoelens. Ik hou alsnog bijna alles privé. Ik vind het zelf fijn om mijn gevoelens zo beter een plek te geven, en om het gesprek aan te gaan met anderen die zich hierin herkennen. Dit helpt mij met rouwen.

Je wordt gemist, pap. X

Ps. hoe goedbedoeld het soms ook is: ik heb geen behoefte aan adviezen of ‘Ja Milou, dit is nou rouw’-berichten. Ik ben achter de schermen bezig met mijn eigen verwerkingsproces en ik weet dat dit rouw is, en dat het nooit meer over zal gaan.

Delen:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?