Dit ga ik doen met mijn bedrijf in 2020

Dit ga ik doen met mijn bedrijf in 2020

Mijn laatste verlofweekend is aangebroken! Vanaf maandag begint het weer: ik ga weer knallen in en met mijn bedrijf! Maar, wat ga ik doen? Gaan de plannen, die ik vóór mijn verlof had, nog door? En hoe is mijn gevoel over mijn bedrijf nu, na er vier maanden uit te zijn geweest? Ik ga het jullie allemaal vertellen. Zoals jullie van mij zijn gewend: niet echt kort van stof, maar deze keer ook nog eens met wat ongezouten meningen hier en daar.

De plannen die ik had

Die heb ik nu niet meer. Zo, om maar gelijk even met de deur in huis te vallen: #bodypositivezwanger komt niet meer van de grond. Dit is een hele bewuste keuze en ik voel mij hier erg goed bij. Er zijn – door ervaringen – verschillende redenen waarom ik niet meer met dit bedrijfsidee door wil gaan en ik licht er een aantal toe:

  • Ik ben geen coach. Hoppa, ik zeg het gewoon. Vorig jaar had ik het nog overal staan en voelde ik me ‘goed’ bij die term, maar meer omdat ik mijzelf ergens onder moest scharen en ja… coach zag je óveral. Iedereen noemde zichzelf coach: geschoold of niet.

    Wat betreft mijn grammaticagedeelte vond ik het nog redelijk passend, alsin: een hippe term voor juf. Maar qua #bodypositivezwanger? Neh. Er waren te veel onzekerheden.

    Ik weet echt wel dat ik de boodschap die ik wilde uitdragen (zwangeren zijn prachtig in allerlei vormen en maten), prima kón uitdragen. Maar dan vanuit mijn eigen perspectief. En dit deed ik ook: ik deelde mijn ervaringen, mijn gevoelens en mijn tips. Dit kon via social media als inimini-influencer (hahaha grapje) of mijn blog; ik deed mijn verhaal en hopelijk leerden mensen er wat van of konden anderen zichzelf erin herkennen. Maar mensen coachen? Ik vond het doodeng.

    Lang heb ik gedacht dat het mijn comfortzone was die mij naar binnen bleef trekken. En dat wilde ik niet, want mijn plan was namelijk prachtig (al zeg ik het zelf). #bodypositivezwanger was er, omdat ik zwangere vrouwen wilde helpen met hun zelfvertrouwen; om veranderingen van hun lichaam te omarmen, om te helpen met het vervelende commentaar van anderen om te gaan.
    Ik wilde dit doen zodat dit onderdeel er níét voor zou zorgen dat een zwangerschap verpest werd, zoals het bij mij ooit had gedaan. Inmiddels had ik door therapie en zelfstudie/zelfontwikkeling een aantal aardige handvatten om hier beter mee te dealen. Ik wilde dat iedereen die te weten zouden komen.

    Maar ik ben geen coach. Ik ben niet geschoold om te coachen, ik ben niet geschoold in gesprekstechnieken en bovenal: ik ben niet geschoold om mensen met psychische problemen te helpen. Want dat is, als je goed nadenkt, wat dit is. De scheidingslijn tussen je ‘meh’ voelen en somber zijn in een zwangerschap is flinterdun. Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat er eigenlijk professionele hulp nodig was, en er iets ‘mis’ zou gaan door mij.

    Ik was er dus eerst van overtuigd dat dit een belemmerende overtuiging was (en een comfortzone-probleempje). Maar ik ben er nu echt wel achter dat het meer is dan een belemmerende overtuiging. Het was een onderbuikgevoel dat nooit lekker zat, en daar luister ik naar.
    Want: ik kan de boodschap uitdragen uit eigen ervaringen, en mensen kunnen doen wat ze ermee willen. Maar ik kan mensen niet 1-op-1 begeleiden in zo’n kwetsbare periode. Dat is wat het is.
  • Ik kan mensen niet veranderen. En dan heb ik het over de mensen die continu de behoefte voelen om áltijd maar opmerkingen te maken naar zwangeren, over hun uiterlijk. Ik ben erachter – door meermaals op te staan voor de kwestie ‘wooooow jij hebt een dikke/dunne buik!’ en discussies te voeren tot in den treuren – dat je sommige mensen (generaties) niet kunt veranderen.

    Waar ik met een gesprek bewustwording probeerde te creëren (en mensen weten dat ik echt geen pittige tante ben, dus ik bleef kalm maar direct in een gesprek), waren mensen héél snel aangevallen en werd de deur gauw dichtgesmeten. Gepaard met opmerkingen als: ‘ik bedoelde het niet zo hoor!!!’ of ‘nou nou, die jongeren van tegenwoordig zijn ook zó gevoelig’ of ‘jeetje, maak je hier nu echt een probleem van? Vroeger trokken wij ons hier gewoon niets van aan’.
    En weet je, ik ga dat niet veranderen. Waar ik er eerst van overtuigd was dat mijn opstand 1% verbetering zou leveren, werd dat (naarmate mijn zwangerschap vorderde) continu van tafel geveegd. Mensen van oudere generaties zijn soms koppig, heel koppig. En ik heb daar gewoon écht geen zin in.

    Want werk moet iets zijn waar ik positieve energie van krijg. Echter is dit is de keerzijde die continu aanwezig is wanneer ik op wil staan voor zwangeren en hun uiterlijk. Het zuigt me letterlijk leeg.

Dus, wat nu wel?

Tijdens mijn verlof heb ik heel lang met mijn bedrijf in de knoop gezeten. Waar ik dus eerst dacht dat #bodypositivezwanger mij echt ver kon brengen, werd het een blok aan mijn been en ik wist dat ik terug naar de tekentafel moest.

Maar ik had er midden in mijn verlof echt nog geen zin in. Mede door de omstandigheden (waar je hier over kunt lezen), uiteraard. Want ik denk anders dat ik al lang aan de slag was gegaan. Ik hou namelijk echt van ondernemen en lekker bezig zijn. Nu was dat dus even anders.

Ik merkte op een gegeven moment dat ik mijn kop een beetje in het zand begon te steken. We hadden wat financiële tegenvallers (wáárom moest ik nou twee wortelkanaalbehandelingen krijgen?) en zo werd mijn zorgvuldig opgebouwde buffer wat sneller leeggetrokken dan verwacht. Ik moest dus op een gegeven moment wel iets gaan verzinnen. Maar ik weet: uit angst bereik ik niks (zal ik maar weer in loondienst gaan? NU?). Dus liet ik het voor wat het was, en vertrouwde erop dat het vanzelf wel zou komen.

En dat was ook zo

In januari begon ik wat onrustiger te worden. Ik had weer zin om dingen online te gaan ondernemen en wat meer zichtbaar te worden op social media. Zo ontstond het idee – samen met een vriendin – om Kinderboekenblog te beginnen. En toen is het balletje gaan rollen…

Want waar gaat mijn hart sneller van kloppen? Waar besteed ik het liefst iedere minuut van mijn vrije tijd (buiten de kinderen om) aan?

LEZEN. TAAL. SCHRIJVEN.

Echt, het lag al die tijd al op een presenteerblaadje. Maar ik zag het niet; ik was mij blind aan het staren op ‘wat zou werken’.

Dus: terug naar het begin, en daarmee ook terug naar de tekentafel. Want het werkte voorheen, maar toch ook weer niet. Waar ging het fout?

  • Ik wilde te veel tegelijk (hallo multi-passionate entrepreneur). Dat is op zich niet erg, maar het kan een valkuil zijn. Zo was ik vaak met alles tegelijk bezig, waardoor alles wel stond, maar niets écht goed (genoeg) en groot was.
  • Ik was snel verveeld. Als iets goed stond, wilde ik verder met iets nieuws. Programma’s tot in den treuren herhalen omdat het veilig en lekker makkelijk is? Not for me. En dus zocht ik uitdaging via andere wegen. Maar binnen lezen, Nederlandse taal en schrijven valt nog zóveel meer te verzinnen!

Dus, Milou… wat ga je doen?

Nou hè hè, we zijn 1212 woorden verder en het ei is eindelijk gelegd. Ik ga:

  • Corrigeren. Ik zei toch dat ik terug naar de basis ging? Ik vind boeken lezen echt ultiem genieten en hóé tof is het, dat je dan mag lezen voor je werk? En natuurlijk de foutjes eruit mag pikken, hehe. Daar gaat mijn correctorshart echt van kloppen. Ik ga weer aan de slag voor uitgeverijen, maar ik heb inmiddels ook alweer de eerste ondernemers mogen helpen met hun website- en e-bookteksten!
  • GRAMMAR COURSEEE!!! Oooo, dit vind ik zo leuk! Ik heb een aantal keer gezegd dat ik ermee ging stoppen (dacht ik ook écht) maar ik kreeg zo vaak berichten dat ik het NIET moest doen. Ik zag het alleen echt niet meer voor me: hoe moest ik dat combineren met m’n andere bedrijfsidee? (En nog meer waardeloze belemmerende overtuigingen.) Dus, binnenkort gaan de deuren van Grammar Course Basic weer open. Er is een frisse wind door de omgeving gehaald en ik ben al een poosje aan het broeden op een nieuw (grammatica)plan (waar ik zelfs al een logo voor heb 🙂 ).
  • Bloggen. Ik ben er inmiddels achter dat bloggen echt niet dood is, want iedere keer wanneer ik een blogpost deel zijn er nog heel wat lieve volgers/vrienden/nieuwsgierige mensen die blijven bezoeken. En dat vind ik zó leuk! Zo kan ik mijn liefde voor schrijven blijven voeden, en hebben jullie zo nu en dan wat te lezen.
    Ik ga bloggen op zowel dit blog als Kinderboekenblog. En ik probeer ook mijn ‘volwassen boekenblog‘ weer op te pakken over een tijdje.

Daarnaast doe ik nog wat creatieve dingetjes binnen mijn netwerk: websites maken, logo’s ontwerpen en wat socialmedia-beheer. Maar dit wordt niet (meer) mijn core business. Ik ga me echt focussen op bovenstaand. 🙂

Ben je er nog, na zo’n 1500 woorden? Wat goed! Ik vond het een heerlijk stuk om te schrijven en ik ben blij dat mijn plannen nu wereldkundig zijn. Vol frisse moed ga ik een nieuw jaar in (dat begint voor mij dus nu pas, haha); ik vind het ook erg fijn nu echt focus te hebben, en te weten waar ik aan moet werken om mijn ‘fouten’ te voorkomen in de toekomst. Ook ben ik blij nu met trots te kunnen zeggen dat ik corrector en taaltrainer ben (zie, geen coach meer 😉 ), zonder dat ik er onzeker over ben of het een overkoepelende naam geef (online-ondernemer) wanneer men ernaar vraagt.

Dan volgt nu nog een koud, kort-door-de-bocht-salespraatje, maar ik meen het: als ik je van dienst kan zijn met correctiewerk, of als je een van mijn taalcursussen wilt volgen? Stuur me een mailtje of een dm op Instagram, dan kijken we hoe ik kan helpen! Uiteraard staat er ook meer informatie op mijn website (die momenteel onder constructie is), dus daar kun je ook terecht.

Bedankt voor het lezen, en tot snel!

Liefs.

Delen:

1 Reactie

  1. februari 29, 2020 / 10:35

    Oooh wat leuk Milou!
    Fijn dat je je flow weer hebt terug gevonden en er helemaal weer zin in hebt🙂.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?